Beestenboel

Op weg naar Kruger. Het grootste natuurpark van Zuidafrika. Eerste malariapilletjes geslikt. Geleverd door onze huisdealer, BJ. Onderweg opletten op de pittige verkeersdrempels. Een wat vage man met verkeershesje die ons wilde staande houden vriendelijk genegeerd (keurig op advies van San&Pep) maar bij de tweede stonden wel heel veel echte politieauto’s. Snel op zoek naar het internationale rijbewijs. Een slap kartonnetje vd ANWB, dat eigenlijk niet eens noodzakelijk was, maar handiger om af te geven, dan je echte rijbewijs. Dus dat deden we (op advies van…). De man maakte er uit op dat we goeie vrienden van Robin van Persie moesten zijn. Kregen ons papiertje terug en gingen door op weg naar een van de noordelijkste en ook rustigste ingangen van het Kruger, Punda Maria gate. Schoolreisnerveus giebelden we wat met de poortwachters en daarna op weg naar de Punda Maria campsite kon het spotten 

Bij de eerste impala voelden we al onze eerste adrenaline shot. Al staat dat ongeveer gelijk aan onze koe in de wei. Er zouden er dus nog vele volgen. Maar al ras kwamen er ook rare varianten in beeld. Ons biologiewerkboek bracht uitkomst: Nyala, waterbok, springbok, Kudu,

We leerden ze allemaal kennen. 

Voordat we bij camping arriveerden kwamen daar nog wat klassiekers bij. Een verre Giraf en zebra. 

Tijd om onze nieuw aangeschafte safari tent op de site op te trekken. 

Een geweldige kampeerplek, met net buiten het hek een waterhole waar de dieren zich komen laven. Echter, de parkbeheerders vonden gisteren een goed moment om de bron leeg te pompen en te gaan onderhouden. Beetje jammer. 

Gelukkig had een immense mannetjes olifant ook dat memo gemist, die pakten we dus alvast mee. 

Een vriendelijke ervaren Zuidafrikaanse dierenspotter tipte ons een route voor de namiddag. Safari’s zo hadden we al wel begrepen doe je bij zonsopkomst of ondergang. Dan worden de beesten actief. 

Dus op naar de Mahonieloop. (Over loops (Engels voor lus) later meer. 

En wat een sprookje, of beter fabeltje, werd dat. Een mega olifant in gevecht met een enorme vijgenboom, bochtje om..giraf voor je neus, en zn vriendjes erbij. 

Met die kop hoog in de lucht hebben ze iets magisch. Hobbelend door over de gravelroad. 

Riviertje door (ok beekje), bochtje omhoog, ho stop schattig olifantje links…. Groooote olifant rechts. Wij er tussen ( niet volgens advies van San&Pep). Het bleek een hele optocht en wij stonden er middenin. Voorzichtig wachtend, stare-down vermijdend kropen we er langzaam tussendoor. Onze weg vervolgend, want het kamp sluit om 18u. En binnen de hekken slapen had wel onze voorkeur. 

We kookten ons eigen potje en een eerste bescheiden braai. 

Hieperdepieper kropen we in de tent. Wekker op 4:30.