Hé, kijk daar eens

Na de laatste braai, na het omkleden in warmere kleding, na het laatste ritje door Jozi (dank Pepijn), na het inchecken, lang wachten op Tambo, na het boarden van zo’n 400 man, na het vliegen, het eten van een Malvapuddinkje, het onderbroken korte slaapje en een filmpje was het welkom  op Schiphol  met twee dochters en mijn broer  hartverwarmend.   Voor een hello goodbye niet dramatisch genoeg , gewoon fijn ze te knuffelen. Ondanks de kleine oogjes geen middagdutje geslapen maar genoten dat we een heel fijn huis hebben met de luxe van een  wasmachine en droger. En genoten van de leuke buurt waar wij wonen: de vijfhoek. We zijn weer thuis!  Om het spotten niet af te leren kijkt Remko naar een natuurfilm. Zuid-Afrika heeft iets blijvend achtergelaten.   

Met een rondje mountainbike openen we de zondag. Pepijn neemt ons mee over zijn dagelijkse trainingscircuit. We wringen ons door de bochtjes en heuveltjes. Dat wij die dagelijkse training op 1750 meter hoogte ontberen is vrij snel duidelijk.   Na douche en ontbijt gaan we Joburg in. Nog even checken of google ons niet door de verkeerde wijken stuurt en dan op weg naar Constitution Hill.  De route door Joburg is mooi. We rijden dan ook door de dure wijken. Al is een schrijnend en gevaarlijk slechte straat  nooit ver weg, hier zijn huizen groot  de tuinen tropisch en de beveiliging zwaar. Hier woont nu de politicus, waar ooit de witte industrieel woonde. Wisseling van de macht?  Op Constitution Hill staan de restanten van de gevangenis die symbool staat voor de wreedheid van het apartheidsregime. De meerderheid kwam er terecht vanwege overtreding (als al) van    apartheidswetten. Bv het niet dragen van een pasje of het missen van de avondklok voor zwarte...

Met de ogen alweer op de ski-vakantie kwamen de fitnessapparaten buiten goed van pas.  Verder is het een bescheiden dagprogramma met een uitstapje voor een vegan lunch. Waar we het eens zijn dat ze in Zuid Afrika weten wat lekker eten is. Veel smaak, smeuiig en goeie bite, niet te voorzichtig met de chili of met de grill. Baie lekker en altijd ruime porties. S’avonds spelen de Springbokken hun laatste wedstrijd van het jaar, tegen Wales. We hebben het hier over rugby.  Op het naburige resort met nog sjiekere golfbaan en sportfaciliteiten heeft Pepijn gereserveerd in het bijbehorend enorme clubhuis.    We kijken de match op één van de tientallen schermen. Enthousiaste sfeer, dresscode groen-geel, Wales wordt vermorzeld, het eten is goed, de drank ruim voorradig. Ons tempo valt wel wat uit de toon, waardoor om de paar minuten iemand komt peilen: ‘Are you good?’   Ongeslagen en voldaan vallen we op ons heerlijke bed. 

Goed geslapen in ons bonushotel met backpackers vibe. Vroeg uit bed, tassen inpakken, ontbijt-voucher materialiseren, Uber bestellen en hup naar t vliegveld voor de de vlucht naar San&Pep stad, Joh-burg. Alles gaat vlot, nou ja het in de plunjezakken proppen van de tassen en spullen leverde nog een geanimeerde één-akter op, voor de neus van een wachtende Duitse reiziger. Op Joburg stond onze favoriete Uber-driver al klaar. Werk-immigrant uit Nederland, hier sinds een kleine twee jaar, plannen om nog even te blijven, maar je weet niet hoe het loopt… Een welkom van de olifant en giraf, de  zwarte houtskoolcake, zeg maar braai-cake en de traditionele boboti van het huis voelt het al als thuiskomen bij S&P, Jasmijn en Thandi, de jonge kat. 

Mmm, scones, muffin of toch yoghurt met vers fruit. Wat zal ik nemen? Alles is heerlijk. Ook al zo heerlijk geslapen op het luxe bed. Wat een weelde na vier weken matje van twee centimeter. Remko neemt nog een bordje worstjes, roerei en bacon. Uitzicht op de Tafelberg. Moeten we vandaag ook eens naar toe. Ook heerlijk nog een tripje  in plaats van kapper of nagels laten doen wat ook zo heerlijk gepamperd was.  Het wordt Woodstock, de hippe scène van Kaapstad waar toevallig ook een stoffenwinkel is    waar ik op zoek ga naar    iets wat lijkt op wat ik gister in de überhippe fashionwinkel  KLûK CGDT heb gezien.  En Remko denkt: was Robbeneiland ook leuk geweest? Later horen we dat dat nogal verwaarloosd is en erg toeristisch dus hij heeft niks gemist. We drinken een geweldige cappuccino in een hippe koffietent maar verder lukt t niet goed de hippiedom op donderdagochtend te vinden. Werd door de locals ook niet aangeraden om even rond te lopen, dus ...

Een oude graansilo aan het waterfront herbergt de grootste verzameling eigentijdse Afrikaanse kunst. Afgekort als MOCAA loopt het keurig in de pas met de Moma’s van deze wereld. Met een graankorrel als startpunt van de bouwtekening is de met veel beton verbouwde silo zelf het pronkstuk. En een schitterend decor voor alle persoonlijke fotoshoots die de digitale nomaden van Cape Town graag maken.   De kunst zelf is qua onderwerpen duidelijk herkenbaar als Afrikaans. Maar voldoet ook gewoon aan de bekende westerse codes van contemporary art: veel bespiegelende, zware en lange toelichtingen om het concept te begrijpen. En afentoe iets moois.  Onze aandacht wordt minstens zoveel getrokken door de super modieuze jongeren. Allemaal in topvorm voor de volgende foto.  Ondertussen vullen we onze studie naar immigratiestad Cape Town aan met nog wat Uber gesprekjes. De opkomende economische macht van China in Afrika komt ook geregeld aan bod. Elk groot project in Afrika (vooral aanle...

  “Op hoeveel kilo zitten we?” Omdat ie zo leuk is en zo Afrika, wil ik de tent graag meenemen naar huis. Het  superaardige aanbod van overlanders om de tent met  hun jeep naar Nederland te verschepen, brengt extra rijden en gedoe mee. .  Moet toch kunnen in dat vliegtuigruim. . Blijkt  de  13 kilo  tent toch ruim 16 kilo te wegen. Wat kan er weg. Na wat stapels heen en weer, is het eindoordeel 39,4 kilo en de handbagage is al gevuld. Krap dus.  Eerst maar even langs chapman’s peak, houtbaai en de stranden van Camps bay naar Kaapstad rijden. Alweer zo mooi.  Na het afleveren van de huurauto, onze trouwe Hyundai Tucson (duurde wel 3 minuten), betalen van de boete op snelheidsovertreding bij de bank (duurde iets langer met grappen over als je niet betaalt je in de boeien wordt geslagen) door. Sage uit  Zimbabwe naar Kloofhotel gereden waarbij hij vertelde dat de barst in de voorruit van zijn verder luxe auto was gekomen door een steen gego...

Nu de grote vinkjes bijna allemaal gezet zijn, komt de klad er een beetje in. Anderen noemen het ookwel relaxed, of vakantie. S’ochtends pakken we een surfstrandje. Dat wil zeggen, wij liggen op het zand, verderop scheren er een paar locals over de golven. De één nog handiger dan de ander. Mn leeftijd is geen excuus als je ziet wie er later uit de wetsuits tevoorschijn komen.  Wij staan ons er op voor dat we de oceaan zonder wetsuit trotseren. Al is het een enkele korte dip.   Daarmee hebben we onze lunch verdiend. Het eten in de restaurants is hier eigenlijk altijd goed. Het vlees heel goed. Maar de vegetarische optie    die er wel altijd is, wil nog wel eens een struggle zijn. In dit geval ontbrak de hoofdmoot, aubergine. Dat zou met een steak toch niet zo snel gebeuren.  S’middags touren we nog wat langs de kust. Tot onze schrik komen we een geweldige uitgestrekte camping tegen, direct aan de golven. Precies wat we zochten als afsluiting, maar gisteren niet k...