Blije rivier

We verlaten het Krugerpark. Het afscheid bestaat nog uit een rit door kilometers en kilometers zwartgeblakerde kale savanne. Ook hier zijn grote branden geweest. De branden die natuurlijk (bliksem) ontstaan zijn worden niet geblust. Door mensen (braai?) veroorzaakte brand wel.

In de rivierbeddingen popt er weer wat groen op en treffen we nog wat olifanten, giraffen en impalavarianten. En er is altijd nog wel een eenling die er voor kiest om tussen de verkoolde struiken op zoek te gaan baar blaadjes. Lekker rustig. 

De meest zuiderlijke baobap overleefde de brand gelukkig wel. 

Op weg naar de Drakensbergen is het even wennen om met onze retro papieren wegenkaart te rijden. (Internet via de simkaart werkt nog steeds niet). Maar uiteindelijk komen we toch onderaan de Abel Erasmuspas.  Een spectaculaire rit omhoog, waar je helaas niet goed kan stoppen voor een foto van de enorme rood, koper, groene canyonrotswanden, de meanderende rivier als een zilveren lint door het roodaaardige dal achter ons. Bestrooid met glinsterende confetti can de golfplaten dakjes. 

Boven is het niet minder mooi op de hoogvlakte. De loodgrijze wolken maken het theater compleet. Maar beloven ook nog wel wat regendrama. 

We zijn op weg naar Blyde River Canyon. Hetgeen wij zo Amerikaans mogelijk uitspreken. Later horen we dat het staat voor ‘blije’ rivier. In de buurt was inderdaad ook een Treur rivier. Had iets te maken met een kind kwijt geraakt bij de ene, gevonden bij de andere. 

Bij het resort boeken we de kampeerplaats dan ook maar om naar een lodge. Even een echt bed en geen natte tentboel. Even later barst het los en genieten we vanaf het terras van de bar van de lichtflitsen boven de canyon. Door de storm valt wel de elektriciteit uit en koken we dus alsnog op ons campinggaspitje. 

De volgende ochtend vroeg een klein stukje joggen naar het upper view point. De zon hangt al net boven de canyon en schijnt door de gleuven de diepte in. De herinneringen aan de grand canyon en de Ethiopische Simien mountains (maar ook een canyon) borrelen makkelijk op. Canyons zijn toch een apart verhaal en anders dan bergen. 

Bijvoorbeeld dat een wandeling begint net een afdaling. Zo ook vanmiddag. Harriët is nog lang niet fit genoeg om mee te lopen, maar moedigt mij aan om wel te gaan. En daar was weinig voor nodig. Kronkelend baar beneden kies gelukkig voor de iets langere route in de hoop tot aan de rivier te komen. En jahoor, bingo! Al snel sta ik bij een paradijselijk klein bekken door een waterval gevuld met helder water. 

Helaas ligt Eva boven te rusten, dus loopt deze Adam nog even verder. Al ras stuit ik tussen de dichte begroeiing op een volgend paradijsje. Daar zie ik ook de eerste twee wandelaars, dwz badgasten, die net een duik hadden genomen. Nu kan ik niet achterblijven en glibber over de rotsen het niet al te koude water in.  Eva denk ik er even bij.