Delirant Kruger

“Kijk daar eens…” zegt mijn persoonlijke driver weer enthousiast die elke kleine loop van de track neemt om de kans op een speciaal dier te vergroten. Grote grijze kolossen, wapperende oren, grote slagtanden met dat rimpelige vel sjokken in een rij naar de waterbron. 

Bij de kleine waterbak staat al een kleine kudde zebra’s te drinken.  De tekening van de strepen echt mooi,.  Een prachtig plaatje. Daarna zak ik weer weg in mijn stoel.  Best decadent om  slapend te worden rondgereden in het grote Krugerpark waar ik alleen opkijk als er een wild dier voor mij wordt gespot door Remko. Helaas geen bewuste keus. Ik heb koorts en val steeds in slaap. Het zal griep of corona zijn, maakt ook niet uit, hoe dan ook een hele slechte timing. Ik voel de auto in de achteruit gezet worden, stukje terug. Ook dat is een wake-upcall. Remko heeft iets gezien. 

Door de aangereikte verrekijker (wat een geweldige Leica Menno. Nog dank voor het lenen) zie ik een leeuwin liggen. Eerder zagen we al een leeuwin met welpjes maar die was ons getipt waar hij lag en zelf gespot gaf zichtbaar meer adrenaline bij Remko. Genereus geeft Remko de informatie door aan de aankomende auto, een Nederlands gezin met opgerekte herfstvakantie of vliegen mensen ook voor een week safari naar Zuid-Afrika?. Ze hadden die ochtend al een luipaard en een cheetah gezien maar een leeuw was ook nog leuk. Toen we vroegen waar ze de luipaard hadden gezien, zei het 8 jarige jongentje vanaf de achterbank met een blik vol ongeloof over onze onkunde dat hij ondertussen wel weggelopen was. Het landschap gaat in flarden aan mij voorbij. 

Prachtig fris groen dat afsteekt tegen de rode aarde bij de rivieren waar nog wel water is tot oneindige stukken saaie droge stekelige struiken. Was dit vandaag of gisteren? Mijn herinneringen vloeien door elkaar of droom ik. 

Het natte seizoen moet nog beginnen en wat zal het er anders uitzien als die droge rivierbeddingen vollopen met water en alles groen is. 

Op de pauzeplek zijn Zuid-Afrikanen uitgebreid ontbijt aan ‘t maken met de door ons als zeer burgelijk geziene skottelbraai . Bevriende families die afgesproken hebben in t weekend om even naar een wildpark te gaan. Ook leuk om te zien. 

Volgens Remko is het niet de beste dag tot nu toe en mis ik niet te veel. Voor de impala’s en kornuiten maakt hij me niet meer wakker.  Een groepje olifanten die schaduw zoekt onder een boom aan de kant van de weg krijgt wel de aandacht omdat er een kleintje bijligt die eerst niet lijkt te bewegen. Vinden we zielig terwijl we eerder gefascineerd waren door  een olifantenkarkas dat werd verorberd  door krokodillen en aasgieren. ‘Rare jongens, mensen’ vrij naar  Asterix en Obelix 

Daar zijn de poorten van Satara, het laatste rest camp dat we hebben geboekt. Groot, warm met 38 graden. Opnieuw veel grote auto’s met daktent-constructies en interessante safaricaravans. 

Als Remko onze, in  bijpassende  kleur groen, tent heeft opgezet, ga ik  even languit liggen  al is het nog niet heel comfortabel op een  dun matje. De zon komt erbij en we hebben niet goed gegokt met de schaduw van de boom met weinig blaadjes dus dan  toch maar weer meehobbelen op de middagdrive ( zo noemen ze een rondje dieren spotten). Wel beloond met olifanten, twee slapende leeuwen ( ben blij dat er niet met vijf auto’s en meer verrekijkers en telelenzen zo naar mij wordt gekeken terwijl ik slaap). Opnieuw zebra’s op het pad zoals Remko steeds glimlachend herhaald vanwege de woordspeling. 

En als top hyena’s. Wat een gespierde beesten met enge kop. Weinig schattigs te bedenken. Zitten die ook in de ugly 5 Sandra? Met de warthog, de wildebeast en de gieren hebben we die dan bijna afgetikt.

Vogeltjes zijn niet lelijk.

 Terug in het kamp kookt Remko een zeer eenvoudige pasta maar krijgt om 7 uur al geen antwoord meer op zijn vraag of ik ook wil. Ik slaap en heb koortsige dromen waarin ik naar van alles zoek. En als ik wakker word, vraagt Remko of ik de hyena’s hoor.