Hit the road, Rem

Auto gecheckt, auto geruild, andere auto gecheckt.

Pep, San en Jasmijn  dag gezegd en daar gaan we. Links rijden! Remko begint en ik rij mee. Opletten welke baan je  in rijdt, hoe je inhaalt en waar naar toe op de kaart. Helaas doet de gekochte simkaart niet wat wij willen en hebben we geen routeplanner. En na 10 minuten begint t te regenen. Welk advies hoorde ook weer bij regen? Oh ja nog beter opletten op de potholes ( grote gaten in de weg) omdat ze vollopen en je ze niet meer ziet. En vooral als bijrijder meekijken. De snelweg is zo goed dat ik toch 5 minuten wegtuk. Dat was niet het advies! 

Onderweg zien we rode aarde, rare rotsen, apen en zelfs gnoes langs de weg. Bij de tolstations een gezellig praatje over PSV en Ajax. Voetbal is internationaal. 

Na Polokwana van de snelweg af door stadjes en dorpen. Afrikaanse plaatsnamen als Go-mathibo, Mankweng worden afgewisseld met Onverwacht en Wegraakbosch. 

Zoals voorspeld lopen mensen gewoon langs de weg. Sommige auto’s zijn interessant beladen. We zijn in Afrika.

Achterin een bakkie (zo heet een pickup truck) zitten zwarte vrouwen opgepropt naast elkaar. Zelfs vanuit de auto vond ik een foto te opdringerig. 

De weg naar de camping is steil naar beneden. Mooi gelegen  camping, aardige mensen. Alleen blijken we de enige gasten te zijn. En er is geen omheining. Welk advies hoorde hier bij? 

We zetten de nieuwe tent op, we koken spaghetti zigni (Ethiopisch maar wel Afrikaans dus bijna lokaal). Als t donker wordt, voelt het verlaten en vraag ik me steeds af of dit veilig is. In de slaapzak duurt t even voor de adrenaline zakt. Beelden van slechte films vliegen  langs. En die steile weg morgen naar boven. Gaat dat wel lukken zonder 4 wheel drive. Welk advies…. In mijn nachtelijke gedachten wordt de weg steiler en steiler. En als de regen  zachtjes  op de tent valt, ook nog gladder. Wat als we niet bovenkomen? 

Oerwoudgeluiden in de vroege ochtend  wekken ons. Heel veel vogels zingen, kraken en kwaken. De mist hangt over de bergen en het regent zachtjes. De tent houdt t goed. 

We ruimen op. Remko rijdt de berg op en ik loop mijn eigen kilo’s naar boven. Bij beiden ging het niet moeiteloos. De auto ronkt, ik hijg. Steil maar minder steil dan in ons schrikbeeld. 

Op zoek naar meer avontuur blijkt de zipline  over watervallen en kloven zeilt al volgeboekt. Een  superaardige Zuid-Afrikaanse vertelt waar we kunnen wandelen en wat prettiger kunnen verblijven in  de magoebaskloof.  Ze belt zelfs voor ons. Onderweg er naar toe is er zeer dichte mist op de pas. Spannend rijden met de gevaarslichten aan net als andere auto’s  doen.   Het helpt niet als  we een ernstig on geval zien waar ze de mensen uit de auto halen.  Zo  hebben wij geen zipline nodig om adrenaline te voelen. Een ontspannen wandeling naar de waterval is beter. 

En als het zonnetje doorbreekt, lopen we door de prachtige cheerio tuinen vol lichtgroene, verse blaadjes aan de bomen, bloeiende azalea’s, kamperfoelie, kersenbloesem en zien we een Afrikaanse visarend, en veel baboons die over de takken lopen. Naast gevelstenen gaat Rem nu ook vogels spotten. Het zal de leeftijd wel zijn.