Bulderend geweld voor de deur

S’ochtends was de wind wat gematigd. Da’s rustiger opstaan. Slechte timing dat juist nu hier aan het strand, de koffie op is, maar het linzenprakkie van gisteravond smaakt wel prima.

Op het bankje uitkijkend over de zee pak ik de Menno (=verrekijker) er bij. ‘Zo, tijd voor een walvis’. Daar zat ik en voelde me als kleine Dagmar die ooit bij het vogelhuisje ging zitten met de i-pad om een koolmees te fotograferen.

‘Dat kan wel even duren hoor’ zei ik toen om de teleurstelling alvast een beetje voor te koken. Maar nog geen minuut later klonk het trots ‘Kijk eens…’

En jahoor, na een minuut of 10 zie ik daar toch echt in de verte een grote staart met vin de lucht in steken.  

Op de camping stonden weinig andere gasten, maar wel een Nederlands gezin met jongetjes van 2 en 4. Gezellige boel. Spijtig genoeg moesten ze de gevonden levende zeester terug in zee zetten. Gelukkig kon Harriët ze later blij maken met een dode ster. 

Doel voor vandaag was een eerste stop op de beroemde Garden route: Tsitsikamma. De camping, Storm River Mouth, ligt in het natuurpark. En wat één verpletterende plek blijkt dat te zijn. Na het inchecken dalen we met de auto nog flink wat steile bochten door junglewaardig bos om vervolgens direct aan de rotsige kustlijn op de kampeerplek te komen. 

De golven zijn hier enorm. Ze storten zich met bulderend geweld vlak voor onze tent op de rotsen. Nog net genoeg ruimte overlatend voor… de braai.