De Sani pas op

Ons kampement opgeslagen onderaan de Sanipass bij het Backpackerslodge. Schattige plek met huisjes maar ook  een leuke kampeertuin. Rara waar staan wij. 

De Sanipass loopt behalve steil omhoog ook naar de grens met Lesotho. Zelf rijden was voor ons geen optie. Bij gebrek aan een 4x4 en ervaring. Maar niet getreurd. Enter: Pat Jolly! Onze driver voor vandaag. 

In z’n strak gestreken ranger hemd en shorts maakt hij meteen een betrouwbare indruk. We delen de rit met een Walese en Zuidafrikaanse, twee vriendinnen. Vanaf de eerste meters vertelt Pat honderduit over de historie van de pass, de samenstelling en verschuiving van de aardkorsten, de endemische en non-endemische vogels en cavia’s, de yellow Drakenberg boom, de staat van de weg, tot aan de Punische Oorlogen aan toe. Fascinerend, interessant en goed besteed aan dit inhoudsgedreven viertal reizigers. 

En met een jeep vol nerds is Tolkien nooit ver weg. Harriët verwachtte in dit ban-van-de-ring-achtige landschap achter elke rots een hobbit. Die zagen we niet, maar Pat wist ons wel te vertellen  dat Tolkien hier in de buurt (Bloemfontein) is geboren! Dat kan geen toeval zijn . 

Ondertussen hobbelen en schudden we omhoog over het dit jaar extreem slechte pad. Het schijnt door het staartje van El nino (kennen we m nog) te komen. 

Boven worden de paspoorten gestempeld en rijden we een klein stukje op de 3000 meter hoge hoogvlakte van Lesotho. Fris, guur. Maar we hebben zicht. En dat is hier niet gegarandeerd. 

De bevolking loopt vanwege de kou graag in omgewikkelde dekens. Wij krijgen daar een lesje in en voelen ons als de toeristen van Volendam. 

 

Harriët gaat helemaal op in haar rol als Lesothose huisvrouw. 

Tijd voor lunch en een biertje in de hoogste Pub van Afrika voor Pat ons terug naar beneden hobbelt.