Desolaat




Het Victoriaanse ontbijt is uitbundig. Op z’n Engels, alles erop en eraan. Maar je kan ook kiezen voor n chocolade muffin. Een waardige afsluiting van ons verblijf in dit bijzondere straatje. Ik mis mn prakje-van-gister-ontbijt nauwelijks.

We halen nog wat boodschappen. Terwijl de vrouw voor mij er met een stuk varken zo groot als een breedbeeld TV onder de arm vandoor gaat, probeer ik de slager te overtuigen dat ik echt iets minder dan  2 kilo worst nodig heb. 


Terwijl het verkiezingsnieuws ons vertrouwen in de mensheid tot het vriespunt brengt, kiezen we onze bestemming: The Valley Desolation, de vallei der verlatenheid in Graaff Reinet.  Dat lijkt ons wel troostend. 



Wat is Niks toch mooi. Want verlaten is het. Als er niks is ga je van alles zien. Rare vogels, springbokjes, wilde paarden onder een struik. De struisvogels brengen de gedachten weer even terug naar de wereldpolitiek. Snel door over het gravelpad op. 


Cactussen doen het goed in verlaten gebieden. Zo ook bij de pastorie in Nieu Betestha. Een oude nederzetting met een heerlijke oase-achtige sfeer. Als je niet door de verkeerde straatjes rijdt. 




We gravelen nog even door en rijden over een goeie weg door grote leegtes. Met die gele strepen erbij zal Route 66 niet veel anders voelen.


Thelma en Louise rijden dit keer niet het ravijn in maar stoppen keurig bij de camping. De baboons heten ons welkom, eentje klimt er zelfs even achter t stuur. Morgen op zoek baar een waterpistool. Eind van de dag begeven we ons naar het uitzichtpunt van de Vallei der Verlatenheid. Behalve heel mooi, blijkt verlatenheid hier wel wat te leiden te hebben onder de goed gekozen naam. Een bekend marketingprobleem. Hoe maak je iets populair en bijzonder tegelijk?

 


Vooral zo’n metalen frame in een fel kleurtje waar je dan je foto door moet maken stoort mij. Harriët geniet ondertussen met volle teugen van de gezellige groepen. 



Het uitzicht en de paarse lucht winnen uiteindelijk toch van alle snobistische ergenissen. 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Pamperen

Afbeelding
  “Op hoeveel kilo zitten we?” Omdat ie zo leuk is en zo Afrika, wil ik de tent graag meenemen naar huis. Het  superaardige aanbod van overlanders om de tent met  hun jeep naar Nederland te verschepen, brengt extra rijden en gedoe mee. .  Moet toch kunnen in dat vliegtuigruim. . Blijkt  de  13 kilo  tent toch ruim 16 kilo te wegen. Wat kan er weg. Na wat stapels heen en weer, is het eindoordeel 39,4 kilo en de handbagage is al gevuld. Krap dus.  Eerst maar even langs chapman’s peak, houtbaai en de stranden van Camps bay naar Kaapstad rijden. Alweer zo mooi.  Na het afleveren van de huurauto, onze trouwe Hyundai Tucson (duurde wel 3 minuten), betalen van de boete op snelheidsovertreding bij de bank (duurde iets langer met grappen over als je niet betaalt je in de boeien wordt geslagen) door. Sage uit  Zimbabwe naar Kloofhotel gereden waarbij hij vertelde dat de barst in de voorruit van zijn verder luxe auto was gekomen door een steen gego...
Meer lezen

ANWB koppel

Afbeelding
Ineens is het lente. Zonder tijdsverschil heeft KLM ons geteleporteerd. Geen herfstkleuren maar zon, fris groene blaadjes, bloeiende paarse jacarandabomen en vogeltjes.  KLM had er wel 13 uur voor nodig maar als je over Afrika vliegt, merk je pas echt dat op meeste landkaarten Afrika vervormd is ( het eeuwige raadsel hoe je van een ronde bal een platte kaart maakt, is jarenlang in t voordeel van Europa  uitgevallen waardoor Europa veel groter en belangrijker leek in vergelijking tot Afrika),  we vlogen over Algerije, Tsjaad, centraal Afrikaanse republiek en het enorme Congo. Ik kreeg er reiskriebels van al zijn t geen toegankelijke landen.  Na twee weken dubben over de route, hoe lang safari, hoeveel kilometer, wel of niet 4wheeldrive en hoe kunnen we wel die daktent regelen en heelveel uurtjes zuid-Afrika studie was het verfrissend om in t vliegtuig een ander soort toeristen tegen te komen. Degenen die bij de anwb  een  14 daagse groepsreis  kopen....
Meer lezen

In die veldjie

Afbeelding
Een grote familie staat met zijn allen tegelijk in te checken     bij de receptie van de camping ‘De hollandsche molen’ .  Iedereen praat door elkaar. Na vier weken hopen dat we niet de enigen zijn die kamperen, staan we nu in de rij. Is er nog plek, hoor ik mezelf voorzichtig vragen. 1,2 of 60 is het antwoord. Op advies zetten we de tent bij nr 2 op: ‘Kotze se lêplek’ heet t weinig bemoedigend. Een invasie aan  bakkies, 4 wheel drives met aanhangers  wordt begeleid door een mannetje op een scooter   Hij stopt en bijt ons toe “are you the tourists? Did they tell you to go here? “ Zonder het antwoord af te wachten, knettert hij weer weg door ons veld heen. . Iedereen pakt uit en zuid-Afrikanen weten uit te pakken voor zo’n weekend: uit de aanhangwagens komen tenten en stoelen direct uit de dozen , zakken hout, hele grote koelboxen, opblaasbanden etc. Interessant hier is dat mensen in alle kleuren aanwezig zijn wel, al sorteert iedereen op kleur. De Afrikaner...
Meer lezen