In die veldjie

Een grote familie staat met zijn allen tegelijk in te checken  bij de receptie van de camping ‘De hollandsche molen’ . 

Iedereen praat door elkaar. Na vier weken hopen dat we niet de enigen zijn die kamperen, staan we nu in de rij. Is er nog plek, hoor ik mezelf voorzichtig vragen. 1,2 of 60 is het antwoord. Op advies zetten we de tent bij nr 2 op: ‘Kotze se lêplek’ heet t weinig bemoedigend. Een invasie aan  bakkies, 4 wheel drives met aanhangers  wordt begeleid door een mannetje op een scooter  

Hij stopt en bijt ons toe “are you the tourists? Did they tell you to go here? “ Zonder het antwoord af te wachten, knettert hij weer weg door ons veld heen. . Iedereen pakt uit en zuid-Afrikanen weten uit te pakken voor zo’n weekend: uit de aanhangwagens komen tenten en stoelen direct uit de dozen , zakken hout, hele grote koelboxen, opblaasbanden etc. Interessant hier is dat mensen in alle kleuren aanwezig zijn wel, al sorteert iedereen op kleur. De Afrikaners hebben de beste spullen met vouwwagens en campers. De kleurlingen en zwarten hebben goedkope tenten die ze niet heel strak opzetten. Het moet niet gaan regenen, denk ik. Daarna gaat de braai aan. En nog één. Rook over de hele camping. Veel mensen en vooral veel kinderen met fors overgewicht. De bakken vlees zijn enorm. Weinig champignonnetjes op de braai. 

Wij blijken tussen  de septic tank en de trampolines te staan. Als dan ook nog de generator aan gaat, doen we de walk of shame met de tent naar de volgende plek. Van de regen in de drup blijkt later. 

Het is wel interessant om het campingleven te aanschouwen. In de bar is rugby op tv en dat maakt Remko tevreden. 

Avonds gaat iedereen los op de camping met veel eten en veel drank. Het klinkt wel heel gezellig. Wij zijn de vreemde eend in de bijt zo met z’n 2, die kleine tent en dat sobere maaltje. En we drinken witte wijn in plaats van bier of booze. 

Rond  middernacht, als ik al paar uur geslapen heb,  is er nog on-Zuid-Afrikaans veel kabaal (ze gingen toch zo vroeg naar bed). De tag voor de toegang toiletgebouw doet t niet.  Ik vraag naar de opties en dat is ophouden of anders in die veldjie? “Versta je da? “ Ik ren naar de wc’s voor dagbezoekers maar die is afgesloten met een grote ketting. Wel staat er een grote bloembak en ik besluit dat dat ook een soort veldjie is. Ruim na enen wordt eindelijk de schetterende tv in de caravan naast ons uitgezet en kan Remko ook slapen. Half 6 vinden andere mensen dat de dag wel begonnen is en beginnen op luide toon een gesprek. Dus wij zijn ook weer vroeg van de partij. 

Iets over half 8 rijden de eerste auto’s met dagbezoekers de camping op. Tafels en stoelen uitladen, heel veel eten en de braai gaat aan. Zo’ n dertig man die elkaar enthousiast omhelst. Wel gezellig maar er komen nog meer busladingen aan. Zitten, eten, praten en voor de kinderen nog zwemmen. 

Wij rijden naar Franschhoek, kopen een kaartje voor de opentuinendag en drinken cappuccino op het terras. Om ons heen witte families en vrienden die op zaterdag daar gaan ontbijten. Zwart en wit willen dus uiteindelijk precies hetzelfde: mensen ontmoeten en samen eten. Het ziet er alleen iets anders uit.  

Met de tuinen vol lentebloeiers, grote vetplanten en kinine- en carobbomen kijken we ook stiekem naar de huizen, mooi en koloniaal. Het goede leven van de witte man met geld. 

Als we terugkomen op de camping pakken de dagbezoekers weer in. In plaats van braaien wordt er gezamenlijk rugby gekeken. Zuid-Afrika wint nipt van Engeland. “Forward “ wordt er geschreeuwd en iets van Run of Ryan. Het is duidelijk spannend. 

Wij raken vooral gespannen als die tv weer schettert. Oordoppen diep in de oren en toch steeds wakker worden. Eindelijk om half 5 in de ochtend hoor ik alleen nog vogeltjes. Wie zei dat kamperen zo ontspannend is?