Op Walvisjacht

Vroeg wakker op de stomme camping: het waait en is fris. Wel weer de oceaan voor de deur. Remko pakt de tent op en ik strompel naar het ablusieblok (sanitairgebouw) om de bordjes af te wassen. Het is er oud en vies, hebben we niet zo vaak op de campings hier. Voor de klok van acht begint de jacht: Remko heeft de Menno (verrekijker) in de aanslag. Ik zit lekker warm in de auto. Zie je al wat? Ja toch echt, daar verderop is een waterpluimpje en iets zwarts te zien in het water. 

We zien een bootje cirkelen in de baai ook duidelijk op zoek. We rijden verder langs de kust door De Kelders, zo heet het dorp dat ons aangeraden werd door twee enthousiaste Duitsers. En daar zien we echt waar  een mamawalvis met kindje walvis zwemmen. En als de laatste capriolen uithaalt, begin ik het ook leuk te vinden. Op z’n rug, kleinsprongetje uit t water, en lekker de staart opzwiepen. Dat zie je niet in een dierentuin.  En wellicht voor de eindejaarsquiz de vraag hoeveel walvissen zag Remko èn hoeveel foto’s maakte hij ervan?  

We zijn duidelijk niet de enige spotters. Het restaurantje ‘coffee on the rocks’ is er op ingesteld met zelfs gereserveerde plaatsen aan de zeekant. Wel lekkere koffie en carrotcake. Daarna rijden we naar het om de walvissen beroemde dorp Hermanus. 

Keurige huisjes, eettentjes, artistieke beelden en heel  lodges met namen als ‘ whaletail’, ‘a whale of a time’ en ‘whalespotting’ (vrij naar de filmtitel?) . En busparkeerplaatsen voor de ANWB groepsreis. In het centrum turende toeristen met telescooplenzen. Helaas  vangen ze botvis (    Remko grapje). We lunchen ons broodje avo (afkorting van avocado zo gewoon zijn die hier) met pittige saus lekker op z’n Hollands.

Als we Hermanus uitrijden, blijkt er naast het toeristische dorp nog een groter Hermanus te bestaan vol met kleine huisjes met golfplaatdaken. Het arme, zwarte deel van de bevolking woont hier.  Geen walvisparafrenalia hier, maar mensen langs de kant die hun geld proberen te verdienen met tweedehands kleding, geroosterde maïskolven en blikjes drinken. Net zoals in de rest van het continent Afrika. 

In Kleinmond, een baai verder,  vinden we een camping waar het geluid van de oceaan weer de overhand neemt als ik de Franse overjarige hippie naast zijn Easy-rider motorfiets beleefd heb gevraagd om zijn middle-of-the-road jaren 70 rockmuziek zachter te zetten. Eerst verstaat hij me niet en dan zegt hij “ssorry, I zought we wur alôn.”