Schier onuitputtelijk

Na een rumoerige nacht vertrekken we aangemoedigd door de vele vliegen toch vroeg. Via Stellenbosch gaan we naar het schiereiland van Kaapstad. Nog even een laatste keer in grote natuur kamperen. 

Bij het aanrijden op Stellenbosch moeten we allebei ons plaatje bijstellen. Het is best een grote, uitgestrekte plaats, niet knus tussen de wijnhellingen gelegen, zoals we ons blijkbaar allebei hadden voorgesteld. De koffiestraatjes in het centrum zijn wel leuk. Met net als in Franschoek wel een hoog Amsterdam-Zuid danwel Laren’s karakter. Op de wifi en met wat rondvragen stippelen we de veiligste route door Cape Town richting het schiereiland uit. 

Het is zondag, nog net geen zomervakantie, maar wel een dag met super mooi weer. De kustroute is druk. Sowieso is dat nog steeds een beetje wennen, na al die km uitgestorven asfalt in de Karoo en het Oosten van het land. 

Na de townships volgen de palmbomen, surfers, golfers, pinguins, zeehonden, bochten, golven en die typische kegel- (of tafel) vormige bergen. We hoeven ons niet te vervelen. De bijzondere beelden zijn in dit land onuitputtelijk. We kunnen het bijna niet meer absorberen. En vergeten het steeds vaker te fotograferen.

 Uiteindelijk belanden we aan de Westkant van het schiereiland. De camping is prettig ruim, mooie plekken. Gisteren was het hier nog bomvol vertelt de beheerder. Nu  is het rustig met nog wat Kaapstedelingen. Wij zien hier weer ‘de touristen’.  

 

De gepensioneerde buurman vertelt over hun huis in Cape Town, de vele  eekhoorns waar die gek op is, maar die wel zn tomaten vernielen in de tuin. Ze woonden in alle grote steden van Zuid-Afrika. ‘Verrry differrrent’ zegt hij met die typisch zuidafrikaans rollende r. Nu zijn ze weer terug in Kaapstad. De mooiste stad, ‘where I was born and probably will die’ zegt hij, met een kleine hapering. Hij is 80.

We kijken nog even omhoog naar de sterren, wensen elkaar goede nacht zetten ons hoofdlampje aan en kiezen ieder ons pad terug van het toiletgebouw  naar de tent.