Spot en rij maar weer eens een stukje

De wekker gaat maar ik was al wakker. Natuurlijk ritme van half 6  opgelopen hier. Het is weer tijd om dieren te spotten. Dit keer in Camdeboo National park. De big 5 zit hier niet maar ik hoop op stokstaartjes. 

We zien springbokken  bijna verticaal omhoog springen, ze verdienen hun naam. . Bij het water aangekomen plonsen  drie struisvogels op een drafje door het water. Bijzonder grappige vogels zijn ‘t. Even later ook nog een familie struis met vier jonkies, altijd extra vertederend. 

Verderop staan flamingo’s in het water, ook nog niet eerder gezien (en ik moet nog altijd aan Karin denken).  We rijden nog een paar rondjes en denken een buffel te zien maar het is weer een wildebeast. Wel nog een eland en een kudu gespot en altijd een paar takken die zich als wild dier vermommen. Geen stokstaartjes helaas. 

Terug bij de tent is Remko voor om op te pakken. Hij vindt de camping beetje saai met alleen zicht op struiken en vervet apen die  je in de gaten moet houden. Toch ook schattig met zo’n kleintje. 

De beoogde camping is maar drie uur rijden, belooft Remko. Onderweg gaan we vanwege wegomleidingen door arme buurten van Uitenhage. Heel veel kleine huisjes omringd door afval. 

 Als  we bij de camping in een zeer afgelegen vallei aankomen  zie ik het toch niet helemaal zitten om daar te blijven  dus terug over onverharde pad en door de riviertjes. 

Even stoppen in Hankey om te overleggen , geeft meerdere bedelaars de kans om handen op te houden bij de auto. Eén zegt dat ze maar 4 rand hoeft. Voor ons volgende campingpoging worden we meerdere kanten opgestuurd. Het zijn de werkers in het citrusgebied. Vriendelijk maar ze spreken alleen hun eigen taal en een beetje Afrikaans. ‘Camping bij groen vat’.  Het lijkt erop dat niemand ons een negatief antwoord wil geven, uit beleefdheid of omdat ze onze wens niet begrijpen. De best engelssprekende man wordt er bij gehaald geeft aan dat er door de regen rotsen liggen op het pad en trouwens ook op de camping. Het kan niet dus we rijden door citrusland terug met nog maar weinig Mb’s om iets op te zoeken op internet. En voor Uploaden bij Vodacom hebben we Sandra nodig omdat onze creditcard daar niet werkt. Word ik toch weer wat onrustig. Een kort stukje rijden is in Zuid-Afrika toch lastig vooral als je avontuurlijk wil doen en op andere momenten toch even anwb zekerheid wil hebben. 

Door naar Jeffreys baai,  de beoogde lodge ziet er veilig uit met groot hek en prikkeldraad maar niet heel gezellig dus toch maar naar het vrij stom omschreven caravanpark. 

Vinden we  daar toch een prachtig plekje met uitzicht op de Indische Oceaan. Vanwege de wind wel de auto als buffer anders waait de tent weg. De zon schijnt en eindelijk lees ik mijn boek  en ruik het zout van de woeste branding .