Van Laag tot Hoogveld

Harriët is nog steeds niet tot veel in staat, dus kiezen we er voor om kilometers te maken. We rijden in één dag van Sabie naar de Golden Gate Highlands,  6-7 uur. 

Het eerste deel is saai, uitgestrekt, kaal, stoffig en de grote hoeveelheden steenkool die hier verstouwd worden fleuren de boel ook niet op. De potholes in de weg doen denken aan de zandbunkers van een golfbaan. Ze  houden me scherp. Langzaamaan krijgt de omgeving wat kleur en vooral reliëf. De overgang van het laagveld naar het hoogveld. Ook dit zijn de Drakensbergen. 

De camping is een plaatje! Op zo’n 2000 meter hoogte staan we pal aan de voet van de Mushroom. Een holbol goooiende rode rotswand (zandsteen). Bovendien, we staan niet alleen! Geen bussen, wel een vriendelijke Zuidafrikaanse familie uit Mosselbay en een Zwitser die ‘in de horloges’ zit.  De braai en het uitzicht deden de rest. 

De nacht werd niet zo koud als gevreesd. De mutsen waren zelfs halverwege afgedaan. De volgende ochtend staat het uitzicht bovendien keurig op ons te wachten.

Vandaag blijven we op onze post. Dat voelt als de bij de meiden populaire ‘campingdag’. 

Een wandelingetje naar de echokloof, net boven de camping, daarna een bezoekje aan Clarens. Een artistiekerig klein plaatsje, waar de vibe het midden hield tussen hippie en toeristisch. 

De schitterende omgeving en de verfrissende temperatuur op deze ‘hoogte’ trekken duidelijk veel bezoek. Overal verschijnen er dan ook resorts. Hier zijn die zelden bescheiden van opzet. Als dat maar goed gaat…

Tenslotte nog twee ‘loopjes’ gereden op de hoogvlakte, waar   andere bergzebra’s gespot worden. En net als ik de verrekijker wegstop sukkelt er aan de horizon nog een jakhals voorbij.